Als je met de trein station Ede-Wageningen verlaat richting Utrecht zie je aan de linkerkant een van de lelijkste plekken van Ede. Je bent blij dat de trein steeds meer snelheid maakt. Snel weg van deze schandvlek. We hebben het over de Parkweg en dan het gedeelte tot aan de Nassaulaan. In de raadsvergadering van afgelopen donderdag kwam een motie over de herontwikkeling van de Parkweg aan de orde. Of beter gezegd de motie ging over het ontbreken van ontwikkelingen. De motie is pikant want we hebben recent in beslotenheid met de wethouder over de ontwikkelingen gesproken. Het overleg was besloten omdat de gemeente hierover in onderhandeling is met projectontwikkelaars. En je moet partijen waarmee je in onderhandeling bent niet wijzer maken dan nodig. Dus vandaar dat mijn fractie, hoewel we openheid hoog in ons vaandel hebben, wel met de beslotenheid kan leven. Door de motie waarin de wethouder wordt opgedragen om snel met een plan te komen loop je het risico dat de afspraken die we in beslotenheid met de wethouder hebben gemaakt worden gedwarsboomd. Om die reden had ik het in de raadsvergadering ook over een motie die wellicht voor de wethouder als een “dolk in de rug” voelt. Ook kunnen we niet in alle openheid op de motie reageren omdat we de vertrouwelijke informatie niet in een openbare vergadering kunnen gebruiken. Ongemakkelijk dus. Ik heb daarom maar voorzichtig gevraagd of de indieners wellicht meer weten over de voortgang van de onderhandelingen. Hoe dan ook, dat er snel een plan moet komen is wel duidelijk. Maar dan ben je wel afhankelijk van andere partijen die ook belang en bezittingen in het gebied hebben. Een flink pakket huiswerk dus voor het college. En als er uiteindelijk een plan komt dan zal mijn fractie wel aansturen op een totaalplan. Dus niet alvast starten met de bouw in het gebied dat al in bezit is van de gemeente en daarna verder onderhandelen over een plan voor het hele gebied. Anders is de oplossing van vandaag het probleem van morgen en loopt het project wanneer gebouwd gaat worden in het gebied waar de gemeente nog niets te zeggen heeft onvermijdelijk nog meer vertraging op. Want als je dan nog de parkeermogelijkheden of de verkeersstromen moet regelen ben je te laat. En dan is onderhandelen nog lastiger omdat een deel van het plan al is uitgevoerd. Ook zal er goed gecommuniceerd moeten worden met de buurtbewoners en ondernemers want bij een recent bezoek kreeg ik sterk de indruk dat de mogelijkheden van de gemeente en de wensen van de buurt nog al uiteen liepen.

De wethouder sprak in de raad nog over een “case of urgency”. Het is dus vijf voor twaalf voor het college. Dat kan dan wel zo zijn maar dat heeft het college natuurlijk wel over zichzelf afgeroepen. Dit college van PvdA, Christen Unie, VVD en CDA heeft veel te veel tijd nodig gehad om orde op zaken te stellen aan de Parkweg. Het waren dus krokodillentranen afgelopen donderdag in de raad.  

Als het aan minister ter Horst van Binnenlandse Zaken ligt kleurt de straat binnenkort minder blauw. Zij heeft geld nodig en heeft daarom bezuinigingen bij de politie aangekondigd. Volgens haar plannen worden bijvoorbeeld maar 3000 in plaats van de eerder afgesproken 6000 aspirant agenten opgeleid en moeten de korpsen een deel van hun eigen vermogens afstaan. Niet dat alle korpsen een eigen vermogen hebben. Van de 25 korpsen zitten er 21 in geldnood, dus daar valt al niet veel te halen. De regio “Gelderland Midden”, waar Ede onder valt, heeft wel een positief saldo. Van 4,3 miljoen euro om precies te zijn. Maar dit is ontstaan door onderbezetting. Dus door een tekort aan personeel waardoor minder salaris is uitbetaald. Door dit niet uitgegeven geld nu op te eisen ontkent ter Horst de onderbezetting. Daarom moet het geld natuurlijk niet worden afgedragen, het moet worden ingezet waar het voor bestemd is: voor het personeel. En dan nog het liefst personeel op straat. En als men moeilijk aan personeel kan komen dan moet een deel van het geld wellicht worden aangewend voor een wervingscampagne. Overigens zijn er genoeg regio’s met een teveel aan personeel dus daar moet wel een mouw aan te passen zijn.   

Met de voorstellen geeft de minister blijk van een korte termijn visie. Het politiekorps is vergrijst. Hierdoor zijn de personeelskosten hoog. Door te investeren in een opleiding voor aspirant agenten zorg je er voor dat het korps verjongd en op peil kan blijven. Immers de aspirant agenten kunnen de aankomende uitstroom van de oudere agenten opvangen. Daarnaast zijn de aspirant agenten direct zichtbaar op straat omdat een deel van de opleiding in de praktijk wordt genoten. En op termijn zijn de personeelskosten ook weer op orde want de salarissen van de  jonge agenten zijn nu eenmaal lager dan die van de oudere agenten. Als ter Horst dan wil bezuinigen, probeer dan eerst anders en slimmer te werken. Door bijvoorbeeld de processen op het bureau te stroomlijnen en er voor te zorgen dat de gegevens die worden vastgelegd tijdens de uitvoering van het primaire proces direct kunnen worden gebruikt voor de administratie. En dus niet achteraf nog moeten worden ingevoerd in de computer. Ook kan worden gekeken naar de soms dure huisvesting.

De huidige maatregelen tasten de veiligheid op straat of op zijn minst de beleefde veiligheid aan. Zorg daarom voor zichtbare kwaliteit. Niet alleen de kwaliteit die wettelijk en minimaal vereist is maar ook een kwaliteit die aansluit bij de verwachting van de burgers. En dat is veiligheid op straat. En die kleurt nog altijd blauw.

Recent verscheen het rapport “banen of barbecues” van het wetenschappelijk bureau van GroenLinks. In het rapport wordt beschreven hoe de initiatieven om de sociale samenhang in de Utrechtse wijk Kanaleneiland te verbeteren tot niets hebben geleid. In plaats van te investeren in allerlei sociale bijeenkomsten als straatfeesten en vrouwencentra kan beter worden geïnvesteerd in werkgelegenheid en scholing is de conclusie uit het rapport. Want alle goede bedoelingen ten spijt, de effecten zijn verwaarloosbaar. Wie een beetje thuis is in de organisatiekunde kent de behoeftetheorie van Maslow. Maslow stelt dat de behoeften van een mens pas kunnen worden bevredigd als de onderliggende behoeften zijn ingevuld. Volgens deze theorie heb je bijvoorbeeld helemaal geen behoefte aan erkenning als je nog bezig bent met je dagelijkse strijd om te eten. Pas als je de zekerheid hebt dat je morgen ook te eten hebt ga je meer kijken naar de bovenliggende behoeften. De behoeften zijn vervat in een piramide van behoeften met van onder naar boven:

• primaire behoeften als eten en drinken,
• zekerheid dat wat ik vandaag heb ook morgen heb,
• sociale behoeften als acceptatie door de omgeving
• erkenning
• zelfontwikkeling

In dit licht zijn de conclusies uit het GroenLinks onderzoek goed te begrijpen. Voordat mensen toe zijn aan hun sociale behoeften moeten eerst de onderliggende behoeften worden ingevuld. Het is daarom beter om eerst te zorgen voor werk en onderwijs. Hierna komen de sociale behoeften min of meer vanzelf. De huidige projecten zijn dus niet duurzaam. Ze verhelpen een symptoom maar de eigenlijke oorzaak blijft bestaan. Het is het verschil tussen het geven van een vis aan iemand die honger heeft of hem leren vissen. In het laatste geval creëer je de zekerheid dat de honger morgen ook kan worden gestild. Doe je dat niet dan is het dweilen met de kraan open en verandert er op de lange termijn niets. Dat zie je terug in de wijk waar de problemen van vandaag er vijf jaar geleden ook al waren. Hooguit zijn er andere hoofdrolspelers.

Beter kan worden ingezet op het stimuleren van het volgen van onderwijs en het creëren van een omgeving waar de goede voorbeelden voor het oprapen liggen. Investeer bijvoorbeeld in dagscholen waar kinderen van ’s ochtends tot ’s avonds lessen volgen en kansen krijgen om zich te ontwikkelen. Stimuleer ook de middenstand in de wijk. Wakker de ondernemersgeest aan zodat jongeren in hun directe omgeving voorbeelden zien waaraan zij zich kunnen optrekken. Daar kan het geld beter aan worden besteed.