Deze week kwamen de tweede kamer fracties van het CDA en GroenLinks met een wetsvoorstel om werknemers zeggenschap te geven over hun werktijden. Een goed initiatief en belangrijk in het licht van het “nieuwe werken”. Deze wet moet dan ook in een breder kader worden gezien. Het is dan een stap op weg naar een andere manier waarop wij het werk inrichten. Hierbij zijn flexibele werktijden en thuiswerken normaal.

De voordelen hiervan zijn legio:

• Het is goed voor de arbeidsproductiviteit,
• Het is goed voor het milieu,
• Het pakt de files aan,
• Het is uitstekend voor de combinatie van werk en zorgtaken,
• Het is gunstig voor de arbeidsparticipatie

Met plaatsvervangende schaamte heb ik kennis genomen van de uitspraken van mevrouw Louppen, voorzitter van de Raad van Toezicht (RvT) van Cultura. Mevrouw Louppen sprak over het vertrek van de directeur van Cultura. Ze heeft een en al lof voor hem. En laat het duidelijk zijn, natuurlijk heeft de directeur zijn verdienste gehad en heeft hij van een aantal losstaande organisaties een nieuwe geïntegreerde organisatie gemaakt. Ook heeft hij een redelijk nieuw concept van de grond gekregen met een bibliotheek, een theater, een muziekschool en een centrum voor cursussen in een. Maar als zo de loftrompet over iemand wordt gespeeld vraag je je natuurlijk wel af waarom de man toch weg moet. Lang hoeven we niet op het antwoord te wachten, de gemeenteraad blijkt “de bron van het kwaad” te zijn. Want zo gaat mevrouw Louppen verder, “de gemeenteraad heeft uitspraken gedaan op het randje van smaad”. Die uitspraken, waarop de mevrouw Louppen teruggrijpt, dateren alweer van maanden geleden. Als de RvT op grond van die uitspraken tot de conclusie komt dat het beter is dat de directeur weggaat, dan heeft zij wel erg veel tijd nodig gehad voor dit besluit. Het is geen voorbeeld van een snelle en adequate reactie en het geeft te denken. Ook op de uitspraak dat “de gemeenteraad op de stoel van het bestuur is gaan zitten” valt veel af te dingen. De gemeenteraad houdt wel degelijk afstand en stuurt op kengetallen. Alleen een van de belangrijkste kengetallen, die over de financiën gaan, kwamen keer op keer te laat en gaven weinig vertrouwen in een stabiele financiële toekomst. Op grond daarvan heeft de gemeenteraad een onderzoek laten instellen naar de financiële houdbaarheid van Cultura. En de uitkomsten waren desastreus. Daar heeft de gemeenteraad zich zeker bij monde van mijn fractie duidelijk over uitgesproken.

De uitspraken van de voorzitter van de RvT geven weinig hoop voor de toekomst. Er is niet veel geleerd. De RvT ziet Cultura duidelijk door een bril die weinig zicht geeft op de werkelijkheid. De titel van mijn blog van 22 juni 2009 “tijd om af te schminken” is met het wegzenden van de directeur helaas nog steeds actueel. Zie ook mijn blogs van 11 juni 2009 en 11 juli 2009

Het openluchttheater bestaat volgend jaar 75 jaar. Een mooie gelegenheid om deze locatie eens extra in het zonnetje te zetten en dus optimaal te gebruiken. Er zijn al diverse plannen voor mooie uitvoeringen waar veel Edenaren maanden vooraf voor zullen oefenen en dit zorgt weer voor plezier en verbondenheid. Maar bij mooie uitvoeringen hoort ook een mooie en goed onderhouden locatie.

Op 24 augustus hebben de provincies en minister Plasterk van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap 38 miljoen euro beschikbaar gesteld voor de restauratie van rijksmonumenten. Hiermee geven ze in een economisch moeilijke tijd een impuls aan de regionale werkgelegenheid en dragen ze tegelijkertijd bij aan de instandhouding van cultureel erfgoed.  Hierbij is gekozen voor een gebiedsgerichte aanpak, één van de speerpunten in de modernisering van het monumentenbeleid. De provincies bepalen welke restauratieprojecten daarvoor in aanmerking komen. Minister Plasterk betaalt de ene helft, de regio draagt, onder leiding van de provincie, eenmalig de andere 50% bij.

De fracties van D66 en GroenLinks/PE hebben hart voor kunst en cultuur in de gemeente Ede en zien dan ook in bovenvermelde afspraken tussen de Rijksoverheid en de provincies mogelijkheden om in het bijzonder het openluchttheater in Ede te renoveren c.q. restaureren. Het openluchttheater is immers een rijksmonument. De fracties hebben daarom het college van B&W geattendeerd op de subsidiemogelijkheid en vragen het college of zij bereid is om op korte termijn in overleg te treden met de provincie Gelderland om haar er toe te bewegen om gelden voor de renovatie/restauratie van het openluchttheater ter beschikking te stellen.

Ongeveer een maand geleden gooide ik een steen in de vijver of wellicht beter het moeras door aan te kondigen dat mijn fractie een motie zou indienen om de raad van toezicht van Cultura te laten aftreden. In werkelijkheid had ik een motie aangekondigd die het college vroeg om in te grijpen bij Cultura en vervolgens te zorgen dat Cultura toekomstbestendig wordt. Dit omdat mijn fractie graag ziet dat de toekomst van Cultura zeker wordt gesteld en wij aan zagen komen dat het steeds weer bij pompen van geld geen draagvlak meer had binnen de gemeenteraad. Dat zagen wij niet een maand geleden, dat zagen wij al jaren geleden. Pas in november 2008 konden we een meerderheid van de gemeenteraad mee krijgen. Toen is bij weer een vraag van Cultura om meer geld de voorwaarde gesteld dat de rekenkamercommissie onderzoek zou doen naar de toekomstvastheid van Cultura. Toen twee maanden geleden de desastreuze onderzoekresultaten bekend werden konden we niet anders dan doorpakken. En nu, met het rapport in de hand, is er natuurlijk veel meer draagvlak binnen de gemeenteraad. In de aangekondigde motie stond dus nergens dat de raad van toezicht moest aftreden. Maar onder ingrijpen kun je dat wel verstaan en voor mijn fractie is dat ook een hele serieuze optie. Dus heb ik in de pers ook geen enkele moeite gedaan om een en ander te nuanceren.

Het aankondigen van een motie buiten de vergadering om is overigens zeer tegen de gebruikelijke mores in. Met een motie verzoek je het college om iets te doen en dat kondig je aan in de vergadering. Dan kan het college hier op reageren. Ik heb toch voor deze weg gekozen om de publieke discussie te openen en de raad van toezicht tot een reactie te bewegen. En dit is goed gelukt. Mede door de discussie vooraf lagen de kaarten voor de beslissende vergadering op tafel, was duidelijk dat de raad van toezicht totaal andere beelden zag en kon de rekenkamercommissie op haar beurt hier op reageren. Uiteindelijk is er, maar nu met draagvlak van vrijwel de gehele raad, een veel scherpere motie gekomen. Het college krijgt niet het verzoek om in te grijpen. Nee, zij krijgt een boodschappenlijstje mee hoe zij moet ingrijpen. Zij moet:

• Niet sluitende begrotingen niet meer accepteren
• Zorgen dat het artistieke en het zakelijke met elkaar in balans zijn en de financiën dus ook aandacht krijgen,
• Leden van de raad van toezicht alleen nog maar via bindende voordracht vanuit het college benoemen
• Zorgen dat de raad van toezicht zo is samengesteld dat deze onafhankelijk van de directie kan functioneren

Dat het laatste punt niet overbodig is bleek wel uit het antwoord dat de rekenkamer commissie gaf op mijn vraag waarom er tegelijkertijd is gesproken met de voorzitter van de raad van toezicht en de directie van Cultura. Dit bleek een keiharde eis te zijn want anders ging het gesprek niet door!

Met de motie wordt afgedwongen dat de “code cultural governance” wordt gehanteerd. Eigenlijk vreemd dat deze in de ogen van mijn fractie gewone punten nog niet werden toegepast bij Cultura.